Browsing Category

My Trips

สู่ปาย…สายเขียว

มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ใครๆ ก็ตั้งคำถาม “ทำไมปายเปลี่ยนไป” “ทำไม ปายไม่เหมือนเดิม” คำถามเหล่านี้พาลทำให้ หลายๆ มองความเจริญที่ถาโถมเข้าไปหาปายดั่งอาชญากรรมปล้นความบริสุทธ์ของปาย ปายในมโนนึกของบางคน อาจจะยังคงเป็นปายที่แลดูเป็นชนบท กองฟาง ดอยเขียว แม่น้ำปายที่ปราศจากสิ่งปลูกสร้างถาวร ชาวนาทำนา มีชาวเขาเอาผักของป่ามาขาย อันที่จริงถ้าจะมองให้แฟร์ๆ คือ เมืืองก็เปลี่ยนไปตามบริบทของสังคมและกาลเวลา ไม่มีใครแช่แข็งเมืองไว้ได้ตลอดกาล มีมนุษย์ปายผู้หนึ่งกล่าววลีเด็ดไว้ว่า “ปายเปลี่ยนทุกวัน ไม่มีวันไหนซ้ำกันเลย” จากการพบปะพูดคุยกับเจ้าของกิจการและคนที่อาศัยอยู่ในปาย ก็พอจะมองเห็นแนวโน้มที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ในแง่ของความมั่นคงทางอาหาร ปายมีการพัฒนามากขึ้น  เพราะสามารถผลิตอาหารให้เพียงพอกับประชากรที่อาศัยอยู่ (ในกลุ่มของผักและข้าว) และเพียงพอที่จะขายให้กับนักท่องเที่ยว…

สำรับคนไต

สำรับกับข้าวของคนไต จิ๊นป้าอยู่ไหน…ทำไมมีแต่จิ๊นลุง เคยกินจิ๊นลุงมาหลายที ครั้งนั้นได้โอกาสไปเที่ยวแม่ฮ่องสอนไปกิน จิ๊นลุงกับอุ๊บไก่ แอบพูดลอยๆ ว่ามีจิ๊นลุง แล้วจิ๊นป้าอ่ะ อยู่ไหน ไม่มาคู่กัน…ได้คำตอบเป็นค้อนอันเบ้อเร่อจากแม่ค้า แฮร่…ไม่ถามก็ด้ายยยยยยยยย “จิ๊นลุง” เป็นอาหารสัญชาติไต จิ๊นคือเนื้อหมู น้องแม่ครัวชาวไต เธอบอกว่า ถ้าเรียก เน่อลุง ก็ใช้เนื้อทำ แล้วคำว่าลุงนี่ก็ไม่ใช่สามีป้านะพี่…ลุงแปลว่าก้อนกลมๆ จิ๊นลุงก็คือเนื้อหมูบดใส่เครื่องเคราแบบไทใหญ่ ปั้นก้อนแล้วเอาลงทอดน้ำมัน…กระจ่างค่ะ เมิงไตในแม่ฮ่องสอน คนไต…ทำไมมาอยู่มากที่แม่ฮ่องสอน เราต้องย้อนกลับไปในอดีต ปี พ.ศ.2375 เจ้ามโหตรประเทศราชาธิบดี ผู้ครองนครเชียงใหม่…

แค่กินข้าว…ทำไมต้องปาย

 ‘ข้าว’ ถือว่าเป็นพืชดึกดำบรรพ์ มีมานับแต่ครั้งที่เปลือกโลกยังไม่เคลื่อนตัว เมื่อก่อนการกินข้าวเป็นเพียงอาหารตามฤดูกาล เพราะเน้นการเข้าป่าล่าสัตว์มากกว่า ตามหลักฐานที่พบในวัฒนธรรมหลงซานในจีนและอารยธรรมฮัวบิเนียนในประเทศเวียดนาม เมื่อ 10,000 ปีมาแล้ว พบว่าการปลูกข้าวครั้งแรกนั้นเป็นการปลูกเหมือนทำไร่เลื่อนลอย แล้วเชื่อไหมว่าการกินข้าวในไทยนั้นมีมาตั้งแต่ยุคมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ที่แม่ฮ่องสอนนี่เอง บริเวณถ้ำปุงฮุง อำเภอปางมะผ้า มีการพบหลักฐานทางโบราณคดี เมื่อพ.ศ. 2515 โดย ดร.เชสเตอร์ กอร์มัน ขุดพบเมล็ดข้าวเปลือกร่วมกับพืชชนิดอื่นคือ มะเกิ้ม (มะกอกเกลื้อน) น้ำเต้า และถั่ว คาดว่า มีอายุประมาณ 2,900-1,100  ปีมาแล้ว (วัฒนธรรมข้าวไท:…

แอ่วพะเยาเฮาม่วน#3

กินสนั่น…วันสนุก ที่บ้านปงใหม่ ข้าวแคบ ไรซ์เบอร์รี่ ฝีมือกลุ่มแม่บ้านผู้สูงอายุหมู่บ้านเล็กๆ ท่ามกลางหุบเขา อากาศดี น้ำสะอาดใส หมู่บ้านเล็กๆ นี้ มีสิ่งอันที่น่าทึ่งหลายต่อหลายอย่าง ตอนที่ฉันรอนแรมไปเก็บข้อมูลนั้น แทบไม่รู้เลยว่าที่นั่นมีอะไรบ้าง รู้แต่ว่ามีฟาร์มเห็ด ฟาร์มกบ และสวนฮอมผญา พอมาถึงจริงๆ โอ้ว…ที่นี่มีความมั่นคงทางอาหารสูงมากๆ ผญากับอาหารของชาวบ้านปงใหม่ คำว่า ผญาเป็นคำเมือง หมายถึง ปัญญา ความฉลาด และองค์ความรู้ที่เกิดจากกระบวนการคิด ผญาล้านนาคือองค์ความรู้ที่สั่งสมมาตั้งแต่บรรพบุรุษ ชาวบ้านชุมชนบ้านปงใหม่ ได้ร่วมกันรื้อฟื้นความรู้และภูมิปัญญา ของคนรุ่นเก่ามาปรับใช้ให้สมกับยุคสมัย…

แอ่วพะเยาเฮาม่วน#2

ซื้อตุ๊กตาถัก สักการะพระเจ้านั่งดิน กินลาบเมือง ที่บ้านพระเจ้านั่งดิน บ้านพระนั่งดิน เป็นหมู่บ้านหนึ่ง ของอำเภอเชียงคำที่จังหวัดพะเยา ประชากรส่วนใหญ่ของอำเภอเชียงคำนั้น คือไตยวน และไตลื้อ ที่บ้านพระนั่งดินมีจำนวนคนไตลื้อน้อยกว่าไตยวนมาก ในชุมชนเล็กๆ ที่เป็นเครือญาติกันนี้ นับถือทั้งศาสนาพุธและศาสนาคริสต์ ซึ่งมีอยู่ราวๆ 10% ของประชากรในหมู่บ้าน จึงพบป่าช้าแบบคริสต์ และป่าช้าแบบไทยอยู่ห่างกันเพียงฟากถนนกั้น ด้วยความที่ส่วนใหญ่เป็นเครือญาติกัน แม้ว่านับถือศาสนาต่างกันก็สามารถอยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืนและมีความสุขได้ พ่อหลวงภูวนัย เกิดสุข บ้านพระนั่งดิน ได้เล่าให้ฟังว่าบ้านพระนั่งดินนั้นเป็นชุมชนที่อพยพมาจากจังหวัดแพร่และจังหวัดน่านประมาณ 200 กว่าปีมาตั้งถิ่นฐานและอาศัยอยู่ร่วมกันและได้มาเจอพระเจ้านั่งดิน ซึ่งในตอนนั้นก็น่าจะที่มีคนอาศัยอยู่ก่อนแล้วจึงได้ตั้งชื่อหมู่บ้านตามองค์พระเจ้านั่งดินเป็นบ้านพระนั่งดิน เมื่อได้เดินทางมาถึงที่บ้านพระเจ้านั่งดินและได้เดินเล่นไปรอบๆหมู่บ้านแล้ว…

แอ่วพะเยาเฮาม่วน #1

เมล็ดพันธุ์แห่งอีสาน ที่งอกงามในล้านนา เที่ยวอีสานล้านนา ที่บ้านใหม่ราษฎร์บำรุง (บ้านจำไก่) ปรากฏการณ์ ‘อีสานย้ายถิ่น’ เริ่มมาตั้งแต่ระหว่างปี 2321-2453 ในช่วงปีดังกล่าวเกิดความแห้งแล้ง ชาวบ้านไม่สามารถส่งส่วยอากรได้ เมื่อมีการก่อสร้างสถานีรถไฟโคราชในสมัยรัชกาลที่ 5  อีกทั้งทางส่วนกลางมีความต้องการบุกเบิกพื้นที่เพาะปลูกในภาคกลาง หลังสนธิสัญญาเบาว์ริ่ง จึงทำให้เกิดการจ้างแรงงานเพื่อทำการเกษตร ซึ่งในยุคแรกๆ นี้เป็นการย้ายถิ่นเพียงช่วงรับจ้างทำนา เมื่อหมดฤดูกาลก็กลับบ้านเดิม ต่อมาชาวอีสานก็โยกย้ายถิ่นฐานมากขึ้นเรื่อยๆ อีกส่วนหนึ่งนอกจากพื้นที่ทำกินแห้งแล้งแล้ว พื้นที่เพาะปลูกก็ยังไม่เพียงพอต่อประชากรที่เพิ่มขึ้น ประชากรชาวอีสานจึงพากัน   ย้ายถิ่นอย่างต่อเนื่อง มีชาวอีสานย้ายมาทางภาคเหนือแบบถาวร ในช่วงปี พ.ศ. 2490-2520 มากที่สุด…

Live Like Locals: A day in Vientiane

พี่ชายคนหนึ่งที่กำลังจะไปทำธุรกิจที่เมืองลาวถามฉันว่า คนที่เวียงจันทน์ เขาทำอะไรกัน เขากินอยู่กันยังไง …เอ…ก็ไม่รู้สินะ เพื่อนบางคนที่เมืองไทยก็บอกว่าอาหารคนลาว มีแต่เฝอชามใหญ่ๆ แจ่วบอง และอะไรๆ ก็ผงชูรส อันนี้เถียงหัวชนฝาเลย เพราะว่าเวียงจันทน์ที่ฉันรู้จักแต่ไหนแต่ไร มีทางเลือกค่อนข้างหลากหลาย มีอาหารเวียดนามอร่อย อาหารฝรั่งเศสดีงาม ไม่รวมถึงอาหารยุโรปสัญชาติอื่นๆ หรือแม้แต่อาหารอินเดีย ที่นี่ก็รสชาติไม่เป็นสองรองใคร  พี่ชายบอกว่างั้นเก็บกระเป๋า เราไปลองไปกินอยู่แบบคนเวียงจันทน์ดูสักวัน ไปครั้งนี้ท่านพี่จองที่พักเดินทางแบบถามเพื่อนเอา พี่สาวนักเดินทางอีกคนได้ยินก็นิ่วหน้าบอกว่าทำไมไม่จองกับพวกแอ็พพลิเคชั่นอย่าง Traveloka ได้ของดีและถูกด้วย พี่ชายก็บอกว่าไม่จองดีกว่า อันนี้แหละคนแนะนำมาใช้เว็บพวกนั้นเดี๋ยวต้องมาจ่ายยิบย่อยทีหลัง มันไม่เหมือนหน้าเว็บ ระบบคนรู้จักนี่แหละดีสุด ตามประสาผู้น้อยเบี้ยน้อย…

Wonderful Indonesia: อินโดนิเซีย 101

ขุมทรัพย์แห่งเครื่องเทศ และสีสันแห่งความต่าง ตอนมีเพื่อนบล็อกเกอร์ชาวฟิลิปปินส์ กับชาวอินโดนิเซียถามว่าทำไมถึงไม่เคยเที่ยวอินโดนิเซีย ไม่รู้ว่าทำไมตอบไปว่า “I’ve never traveled below the equator” เพื่อนๆ นี่หัวเราะลั่น เพราะคงไม่เคยมีใครให้คำตอบที่ใช้ศัพท์แสงทรงภูมิแต่ดูตรรกะวิบัติขนาดนี้ คำตอบถัดมาคือกลัวน้ำเพราะว่ายน้ำไม่เป็น อันที่จริง…ลึกๆ แล้ว เป็นเพราะมีมิตรสหายท่านหนึ่งบอกว่า “อาหารอินโดนิเซียไม่อร่อย” คำนี้ดังก้องในหูและสั่นคลอนหัวใจน้อยๆ ของชูชกหญิงมาตลอด ประเทศนี้จึงหายจากลิสต์ท่องเที่ยวอย่างง่ายดาย วันวารของเมืองเล่าเรื่องอาหาร จนกระทั่ง ได้รับการตอบรับจากทีมงาน Trip of Wonders, Wonderful…

Flower and Food Blooming at Royal Agricultural Station Angkhang

อ่างขาง…เส้นทางอร่อย รูป: Wisawa Jongpaiboon/Mickey Pensuda ข้อมูล: พี่มิกกี้ ดอกซากุระแต๊ๆ ไม่ใช่นางพญาเสือโครง (เขาเอามาดองเกลือใส่ซุปกุ้ง แบบญี่ปุ่นอร่อยมาก มีขายที่เทนโกกุค่ะ)         ฤดูหนาวปีนี้ แม้พื้นราบไม่หนาวอย่างใจ แต่บนดอยก็ยังมีความหนาวเย็นพอให้หนังหน้าได้ตึงขึ้นมาบ้าง และยังทำให้เราได้งัดเสื้อกันหนาวที่เก็บไว้เมื่อนานนม ออกมาใช้เสียที วันหนึ่งกลางฤดูหนาวที่ร้อนระอุ คณะทัวร์ตัวกลมทีมงาน Go2askanne ก็ถูกชักชวนให้เอาเสื้อกันหนาวออกมาสะบัดฝุ่นแล้วออกเดินทางด้วยกัน สถานีเกษตรหลวงอ่างขาง ดอกซากุระสีหวานแข่งกับสีของฟ้า    …

Muang Pan Trip#2

ปานจะฟิน…กินเที่ยวที่เมืองปาน # 2 ส่วนประกอบไส้อั่วเห็ดหอม รอบที่เราไป แม่บ้านเขาใส่ใบชาซอยละเอียดมาให้ด้วย ได้กลิ่นใบชานิดๆ อร่อยไปอีกแบบ                     ต่อเนื่องจากโพสที่แล้ว พาไปเที่ยวแจ้ซ้อน หนึ่งในตำบลชื่อดังของอำเภอเมืองปาน คราวนี้พากันไปแนบชิดธรรมชาติ ไปกินนอนที่บ้านป่าเหมี้ยง และไปตะลอนชิมผลไม้เมืองหนาวออร์แกนิคที่บ้านแม่แจ๋ม น่าเสียดายที่ไปเก็บข้อมูลที่บ้านป่าเหมี้ยงไม่ได้นอนแต่ก็ยังได้เรื่องราวดีๆ มาฝาก ไส้อั่วเมื่อทำเสร็จแล้ว เนื้อแน่นมีมันปนนิดๆ  …